W POPRZEDNIM ODCINKU
Cieniu, wypuścimy cię dziś po południu. Twoja żona...
Twoja żona zmarła dziś rano.
W wypadku samochodowym.
Straciłeś tam coś ważnego, nie tylko czas.
Jak się do ciebie zwracać, gdybym miał taką chęć?
Wednesday. Uścisk dłoni i praca jest twoja.
Dużo ci powiedział?
Teraz dla mnie pracujesz.
Wiesz kim on jest? Kim jest naprawdę?
PRZYBYCIE DO AMERYKI
Anansi...
Compe Anansi...
Słyszysz mnie?
Nie mam dla ciebie darów.
Ale...
Jesteś mały, lecz mądry.
Wiesz, jak bez szwanku zbliżyć się i uciec od niebezpieczeństwa.
Ci obcy ludzie związali mi ręce.
Nie mogę dla ciebie tańczyć,
klaskać, ani kroić ci owoców.
Ale może usłyszysz mój głos.
Uwolnij mnie, a będę śpiewał dla ciebie
do końca moich dni.
Przyniosę ci dary.
Ofiaruję ci skóry, gulasze,
jedwabie i najlepsze wina.
Proszę. Nie wiem, co z moją matką.
Od dawna nie żyje.
Nie chciała oddać się Johannesowi, więc wyrzucił ją za burtę.
Wiedziałeś, że nie potrafiła pływać?
Musicie nad tym popracować. Pójść na jakieś kursy.
Tak powstają stereotypy.
Anansi...
Chcesz pomocy? Nie ma sprawy.
Opowiem wam historię.
„Dawno, dawno temu, gość miał kurewskiego pecha”.
Jak wam się podobało?
To właśnie historia czarnych w Ameryce.
Cholera, wy jeszcze nie wiecie, że jesteście czarni!
Myślicie, że jesteście ludźmi.
Pozwólcie, że uświadomię was, że jesteście czarni.
Ci pieprzeni Holendrzy przyjechali tu
i uznali, że oni są biali, a wy czarni.
I wierzcie mi, to wyjątkowo uprzejme określenie.
Opowiem wam, co was czeka, gdy dopłyniecie do celu.
Dotrzecie do Ameryki, pełnej bogactw krainy możliwości.
I wiecie co?
Zostaniecie niewolnikami.
Rozdzielą was, sprzedadzą i zamęczą pracą.
W wolne dni będziecie się pieprzyć, płodzić więcej niewolników.
Po co? Dla bawełny? Indygo?
Dla fioletowej koszuli?
Dobre jest tylko to, że od tytoniu, który za darmo będą zbierać wasze wnuki,
mnóstwo tych białych gnoi dostanie raka.
Dopiero się rozkręcam.
Za sto lat... Macie przejebane.
Sto lat później...
Przejebane.
Sto lat po odzyskaniu wolności,
dalej wyjebują was z roboty, a gliny do was strzelają.
Już rozumiecie?
On rozumie.
Podoba mi się.
Buzuje w nim gniew.
Gniew jest dobry.
Gniew zagrzewa do boju.
Płakałeś dla Compe Anansiego, a teraz on stoi przed tobą i mówi,
że macie przed sobą
historię 300 lat poddaństwa,
rasistowskiego gówna i chorób serca.
Mówi, że nie ma żadnego rozsądnego powodu,
żebyście nie wyszli na pokład,
nie poderżnęli gardeł wszystkim tym holenderskim skurwielom
i nie podpalili tej łajby!
Jeśli statek spłonie, wszyscy umrzemy.
Już jesteście martwi, idioto.
Przynajmniej poświęćcie życie dla czegoś ważnego.
Spalcie tych skurwieli!
Spalcie wszystko!
Strzelali do ciebie?
Nie.
Jeśli tak, muszę wezwać policję.
Nie. Żadnych glin.
Coś ty zrobił?
Zależy, kogo spytasz.
Jej matka powie, że dopuściłem się bezeceństw.
Jej astmatyczny chłopak nie będzie wiedział, co powiedzieć.
Ale dziewczyna pewnie odpowie, że sporo ją nauczyłem.
Wejdź, sam ją spytaj.
Pytam o tę wyrżniętą w pień, wieszającą na drzewach bandę.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Ja po prostu miło spędzałem czas,
podczas gdy ty żegnałeś się ze zmarłą żoną.
Jak poszedł pogrzeb?
Już po wszystkim.
- Chcesz wejść i pogadać? - Ja...
Jesteś głodny?
Możesz zamówić pizzę i dopisać ją do rachunku.
Nie jestem głodny.
Porwał mnie popalający ropuchy skurwiel w wirtualnej limuzynie.
Mówił, że przeprogramował rzeczywistość.
Co za dupek.
- Znasz go? - Wiem, kto to.
Nie mają pojęcia. Nie mają, kurwa, pojęcia.
Ja też nie mam pojęcia.
Oni gówno mnie obchodzą, ale ja chcę wiedzieć.
- Powiedz, o co chodzi. - Tego nie było w umowie.
Nie było też zwisania z drzewa. Powiesili mnie.
- Jak kiść winogron. - Niezbyt skutecznie.
Stoisz tu, żywy. To nietypowe po powieszeniu.
Ryzyko zawodowe, przyzwyczajaj się.
Za ryzyko należy się dodatek. Podwoję ci pensję, co ty na to?
- To już coś. - Świetnie. Umowa zaktualizowana.
Jak długo chcesz tu zostać?
- Nie wiem. Może jeszcze dzień. - Jak skończysz, wyjeżdżamy.
Dobranoc. Pierwsze łóżko na wolności. Naciesz się nim.
Cieniu.
Wracając do gnojka w wielkiej limuzynie. Napaść na ciebie to napaść na mnie.
Jestem opanowany,
ale to nie znaczy, że nie jestem zły i nie mam planu.
Nie chciałam cię obudzić.
Laura. Mówili mi, że nie żyjesz.
Kto tak mówił, kotku?
Wszyscy.
To był tylko zły sen.
WITAJ W DOMU, CIENIU
BIURO KORONERA HRABSTWA KOSCIUSKO
- W DOMU - ZARAZ BĘDĘ
Będzie ci tego brakować?
Eagle Point? Nie.
Przypomina mi o Laurze.
To nie było moje miasto, tylko jej.
Za dużo ludzi powtarza, że nie można tłumić w sobie uczuć,
trzeba je uwolnić, pozbyć się bólu.
Ale tłumienie ma swoje zalety.
Powiem coś, za co będziesz chciał mnie skrzywdzić,
ale trzeba to powiedzieć.
Zastanów się nad tym co powiem
i powstrzymaj się od wybicia mi zębów.
Mów.
Ponoć twoja żona zginęła, robiąc loda twojemu najlepszemu kumplowi.
Nie możesz smucić się tym do końca życia.
Dzięki...
Za ostrzeżenie.
Czemu monety?
Nie masz osobowości magika.
Ludzie nie uwierzą w historie kogoś,
kto nie ma osobowości.
- Ale jesteś zdolny. - Dzięki.
- Skręć tutaj. - Autostrada jest przed nami.
Nie jedziemy autostradą. Nigdy w życiu.
- Żadnych autostrad. - Dobra, żadnych autostrad.
- Czemu? - Wszystkie są takie same.
Żadnych niespodziewanych uroków, żadnego piękna.
Tylko nie jedź szybciej, niż 70. Betty nie lubi się śpieszyć.
Jaki mamy plan?
Będziemy spotykać się z ludźmi, specjalistami w swoich dziedzinach.
Potem pojawimy się w jednym z najważniejszych miejsc w kraju.
Najważniejszym miejscu?
Jednym z najważniejszych. Opinie są podzielone.
Ale najpierw pojedziemy do Chicago.
Do Chicago? Po co?
Po mój młot.
Mam tu spotkanie. Tymczasem możesz zrobić zakupy.
Masz tu tysiąc dolarów i listę.
Nie pójdę do przyjaciół z pustymi rękami.
Z pieniędzmi jest krucho, więc przynoś mi paragony.
Albo ustalmy, że nie podbierasz więcej niż 5%.
Nie będę cię okradał.
Jeśli nie dbasz o siebie, jak zadbasz o mnie?
PODKREŚLACZE, MAPY STANÓW
Nie tak szybko.
Musimy porozmawiać, Cieniu.
Spójrz na mnie, w Full HD.
Kręciliśmy na taśmie 35 mm, nowoczesna technologia.
Po transferze wygląda koszmarnie.
Zabawne. To, co miało pomóc, tylko pogorszyło sprawę.
Nie wypełniam nawet całego ekranu.
Co to, kurwa, jest?
To tylko ja.
Rozmawiam z Lucille Ball.
Z Lucy Ricardo. Wszędzie mnie pełno.
Ekran to ołtarz. To mnie składają ofiary.
Nawet dziś. Od Złotej Ery, do Złotej Ery.
Siedzą, ignorując się wzajemnie i oddają mi cześć.
Teraz mają małe ekrany na kolanach albo w dłoni,
żeby nie znudzić się patrzeniem na duży.
Czas i uwaga są lepsze niż krew jagnięcia.
Nieźle cię pokiereszowali.
Paskudna sprawa.
Przykro mi, że cię skrzywdzili. Ja bym tego nie zrobiła.
Chcę zaproponować ci pracę.
- Jaką pracę? - Dla mnie.
Chcę mieć cię w naszej drużynie.
Przemyśl to. My reprezentujemy przyszłość.
Już tu jesteśmy.
W automatycznych samochodach, drukarkach 3D i podskórnej insulinie.
A twój szef to przydrożny sprzedawca pomarańczy.
Nawet nie organicznych.
Jesteśmy dniem dzisiejszym, jutrem
i każdym kolejnym dniem.
Do niego nie należy nawet wczoraj.
Słyszałam o sytuacji z Technochłopcem.
Dałeś sobie radę, byłam pod wrażeniem.
Skutecznie i w punkt. Kto by pomyślał, że cię na to stać?
Nie docenił cię, mój drogi.
Jak oni wszyscy.
Ja nie popełnię tego błędu.
Nie będę dla ciebie pracował, Kocham Lucy. Dość tego.
Mogę dać ci o wiele więcej, niż to, co dostajesz od starych.
Powiedz tylko, czego ci trzeba.
Chciałeś kiedyś zobaczyć cycki Lucy?
Nie walcz z grawitacją.
Robię to od dawna i wiele już widziałam.
Faceci tacy, jak ty, zawsze kończą jako samobójcy.
Chcę pomóc ci utrzymać szyję z dala od paska.
Poszło najlepiej, jak mogło.
Zatankowałeś? Jesteśmy gotowi do drogi?
Chyba wariuję.
Kiedy będziesz miał pewność?
Niektórym odbija po pierdlu.
Próbujesz wymigać się od pracy?
Mówiła do mnie Lucy z Kocham Lucy.
Z tego programu?
Nie, Lucy... To jakieś wariactwo.
A reszta ma sens?
Mówiąca Lucy to najdziwniejsze, co mi się w życiu zdarzyło.
Do tej pory.
Czasami wydaje się, że wszechświat wyjątkowo chce ci dowalić.
Wtedy trzeba zadać sobie pytanie, czy lepiej być ignorowanym?
Tak. Znacznie lepiej.
Lepiej umrzeć, niż być zapomnianym. A ciebie nikt nigdy nie zapomni.
Może to komplement, ale to i twoje inne przygody...
Nagle zrobiło się dziwnie. To naturalne, że się martwisz.
Chyba, że dziwność to nowy język, a my właśnie uczymy się słówek.
Pierdolę twoje słówka. To jakiś bełkot.
Zdaje się, że masz wybór.
Możesz uznać, że nie widziałeś tego, co widziałeś.
- Albo... - Albo, że to widziałeś.
Albo świat oszalał, albo ty.
Obie opcje są dobre. Daj znać, co wybrałeś.
Dobrze się zastanów. To trudna decyzja.
Grozili, że przeprogramują rzeczywistość.
To o to chodzi? Mieszają mi w głowie?
A może to ty?
Można ponieść gorszą ofiarę
niż odrobina szaleństwa.
Świetna robota. Potrafisz trzymać się listy.
Co to ma być?
- Nie masz telefonu. - Po co mi on?
Żeby można było do ciebie dzwonić.
Czemu ktoś miałby do mnie dzwonić?
A gdybym ja musiał zadzwonić?
Możesz krzyknąć.
Albo lepiej. Wysłać telegram.
Brakuje mi ich. Kropki i kreski, tajny kod.
Było w tym coś dramatycznego.
Dostawałeś kopertę, napięcie rosło. Co jest w środku?
Otwierałeś ją powoli.
Zdania były przemyślane, bo liczyli od słowa.
Pierwszy telegram wysłał w 1844 roku sam Samuel F. B. Morse.
„Cóż zesłałeś nam, Boże?”
Ten pieprzony wiek informacji.
Najlepsze w stanach, do których jedziemy, w Minnesocie, Wisconsin, są kobiety.
Takie, jakie uwielbiałem za młodu.
Blade, błękitnookie. Jasne, niemal białe włosy.
Wargi koloru wina, pełne piersi
z drobnymi żyłkami, jak w dobrym serze.
Tylko w młodości? Wczoraj nieźle ci poszło.
Chcesz poznać tajemnicę mojego sukcesu?
Sekretem jest urok.
Albo się go ma, albo nie.
Uroków można się nauczyć, jak wszystkiego.
CHICAGO
Zoria Wieczerna.
Nie ucieszy się na twój widok.
Organiczne gówno.
Oczywiście przyszedłeś po zakupach.
Teraz muszę posłać do sklepu, żeby wystarczyło dla wszystkich.
Same kłopoty.
Pojawiam się tylko w ważnych sprawach.
Mój boże, jesteś zachwycająca.
Nie postarzałaś się ani o dzień.
Mam prezent dla ciebie.
I dla twojej siostry.
I dla drugiej siostry.
Zorio Utriennajo!
Już wstała. Nasza druga siostra jeszcze śpi.
Do poczytania przed snem.
Nasi goście zostaną na obiad.
Idź kupić pieczeń, ziemniaki i żytni chleb.
Nie, lepiej pszenny.
- Chętnie pomogę. - Jesteś tu gościem. Najpierw kawa.
PODEJDŹ BLIŻEJ, KOWBOJU
Siostry Zoria są wspaniałymi gospodyniami.
Staramy się. Płacimy nawet rachunki.
Zarabiamy trochę na rzeźni.
Moja siostra i ja dorabiamy przepowiadając przyszłość.
Mnie idzie znacznie lepiej.
Bo najpiękniej kłamiesz.
Ludzie nie chcą znać prawdy.
Piękna siostra, piękne kłamstwa.
Czarna jak noc, słodka jak grzech.
Wypijcie i powiem, co was czeka.
Moje siostry są do niczego.
Nie wierzycie w przepowiadanie przyszłości?
Myślę, że tak czy siak mamy przesrane.
Więc lepiej nie wiedzieć tego z góry.
Usiądźcie, rozgośćcie się. Łazienka to drugie drzwi, nie trzecie.
Trzecich nie dotykaj. Tam śpi nasza siostra.
- Musi odpocząć. - Jest chora?
Nie zna naszego świata.
Przyuczam go.
Jesteś najgorszym człowiekiem, jakiego spotkałam.
Ten zapach.
Mamy gości. Dwóch.
Wotanie!
Witaj, Czarnobogu, stary druhu. Mam dla ciebie prezent.
Tak?
I twój ulubiony ser Havarti.
Czemu on jest w moim domu?
Niech się wynosi, albo sam go wyniosę.
Zaprosiłam go na obiad. Nie mogę go odprosić.
Chcę podzielić się informacją.
Co z nią zrobisz, to już twoja sprawa.
Już pluje mi na dywan.
Poświęć mi chwilę,
a mój człowiek pomoże paniom przygotować pyszny posiłek.
Przez wzgląd na dawne czasy.
Najpierw obiad.
Chętnie pomogę.
Prędzej cię zabiję.
- Mąż może cię ubiec. - Czarnobóg nie ma żony.
Ja nie mam męża. Jesteśmy krewnymi.
Dawno temu przyjechaliśmy tu razem.
Najtrudniejsze chwile łatwiej przetrwać z rodziną.
Nawet tą nielubianą.
Wygląda pysznie.
Mięso będzie za twarde, a ziemniaki za miękkie.
Kiedy byłam młoda, mieliśmy kucharkę.
Tu nie mamy służby,
a ja nie zniżę się do nauki.
Myślałem, że wróży się z liści herbaty.
Herbata to świństwo.
Co tam widzicie?
Czeka cię długie, szczęśliwe życie. Będziesz miał dużo dzieci.
Aż tak źle? Żadnych dobrych wieści?
Twoja matka zmarła na raka.
Tak.
Ciebie to nie czeka.
Możesz już iść?
Masz wyjść i zabrać ze sobą swojego człowieka.
Albo rozpruję go
i powoli uduszę cię jego sercem.
Nigdzie z tobą nie jadę!
Co? Niech się budzi!
Niech wasza siostra usłyszy tego pieprzonego oszusta,
który przychodzi do mojego domu i chce ściągnąć na mnie śmierć.
Już raz doświadczyłem twojego wariactwa. Nigdy więcej.
Wszyscy tam będą. Wszyscy, tylko nie ty.
Każde z nich myśli, że wie, co to znaczy siła.
A jeśli ciebie tam nie będzie...
Szanują cię.
Znają cię.
Nie, nie znają mnie.
Ty mnie znasz.
Wiesz, co robiły te ręce.
Nie potrzebujesz mnie, tylko mojego brata, ale jego tu nie ma.
Czyli zginiemy.
Wygramy lub przegramy, ale będzie pięknie.
Mam dość piękna.
- Coś nie tak? - Nie, siostrzyczko.
Śpij dalej.
Nic tu nie wskóram.
Czas na nas.
- Potrzebujemy go. - Coś wymyślimy.
Nie ma mowy. Jedzenie jest już gotowe.
Zoria Wieczerna zaprosiła was na obiad.
Musicie zostać i zjeść, inaczej ją obrazicie.
Jasne?
Potem możecie iść, sam otworzę wam drzwi.
Przepyszne. Omal nie ominęliśmy takiej uczty!
Dziękuję, drogie panie. Cieniu.
Przyjacielu.
Jesteś czarny, nie?
Czy to problem?
Nas skóra nie obchodzi tak, jak Amerykanów.
U nas wszyscy są tego samego koloru,
więc kłócimy się o odcienie.
Mój brat miał jasne włosy i brodę. Moje były ciemne, jak twoje.
Tam byłem czarny.
W przeciwieństwie do mojego białego brata.
Wszyscy zakładali, że on musi być tym dobrym.
No tak.
Tak stałem się mną.
Ale czas płynie.
Teraz jestem siwy. On na pewno też.
Teraz już nie wiadomo, kto był biały, a kto czarny.
Tyle kłótni o kolory na nic.
No tak.
Po przyjeździe do Ameryki, najpierw mieszkaliśmy w Nowym Jorku.
Wszyscy najpierw tam trafiali.
Nowy Jork był w porządku. Czasem nawet było tam dobrze.
A potem przyjechaliśmy do Chicago i wszystko zeszło na psy.
W starym kraju o mnie zapomniano. Tu jestem tylko złym wspomnieniem.
Musiałem znaleźć pracę.
Wszedłem w biznes mięsny. Znasz go?
Tylko od strony konsumenta.
A ja od strony zabijania.
Dostałem pracę w rzeźni jako ogłuszacz. To była niezła robota.
Wykwalifikowany robotnik.
Krowa wchodziła na rampę.
Brało się młot i bum! Ogłuszało się krowę na śmierć.
- To wymaga siły. - Nie opowiadaj o tym przy stole.
A niby skąd wzięło się mięso na twoim talerzu?
To wymaga siły, ale nie tylko.
Wymaga też talentu, to sztuka.
Trzeba zrobić to dobrze, albo krowa się wkurzy.
A wkurzone mięso źle smakuje.
Trzeba silnych rąk, żeby rozbić czaszkę, ale to nie wszystko.
Chodzi o to, żeby szybko zniszczyć mózg,
zanim ból dotrze z zewnątrz do wnętrza,
żeby mózg nie zauważył, że coś mu się stało.
To sztuka, dobrze zabić.
Ale teraz mają te pistolety do uboju.
Przykładasz je do czoła.
Tak.
Teraz każda małpa z kciukiem może zabijać.
Siedzą tam, cały dzień i całą noc.
To by było na tyle w kwestii zabijania.
Grasz w warcaby?
Trzy lata byłem za kratami.
Ludzie uwielbiają szachy. Ale wiesz co?
Warcaby są uczciwe.
- Każdy człowiek jest równy. - Właśnie.
Może po jedzeniu zagramy w warcaby.
Ja będę grał czarnymi.
Dobra?
- Dobra. - To dobrze.
Podoba mi się. Pewny siebie.
Może nawet coś obstawimy?
Nie musisz z nim grać.
Co ty na to?
Często gracie w warcaby?
Siostry nie grają.
Ale ja ćwiczę, zamiast ćwiczenia ramion.
Nie używasz ich tyle, co dawniej?
W rzeźni nie mogę już machać młotem.
Utoczyłem pierwszą krew.
Przegrałeś. Koniec gry.
Dopiero zaczynam.
Pewny siebie.
Chcesz go zobaczyć?
- Co? - Mój młot.
Ten, którym zabijałem.
Teraz jest tępy, ale żeby był czysty, trzeba go regularnie używać.
Krew go odżywia, dodaje mu blasku.
Najlepsza krew płynie o świcie,
gdy bydło jest spokojne i wypoczęte.
Teraz mój młot jest czerwony od rdzy.
Koniec z krwią o świcie.
Tym końcem zadałem dziesięć tysięcy śmierci.
Gramy czy jak?
Twój ruch.
Może się założymy, co?
Spokojnie. To nie twoja gra.
Twój szef chce, żebym pojechał i pomógł mu w jego idiotycznych pomysłach.
Słuchaj.
Jeśli przegram, pojadę z Wotanem, zrobię, o co poprosi,
będę mu przytakiwał przed innymi.
A jeśli wygrasz?
Rozwalę ci łeb moim młotem.
Będziesz musiał uklęknąć, a ja przywalę ci młotem.
Jedno uderzenie.
Tutaj.
Krew o świcie.
Zrobi to. Bez żartów, przechwałek i półśrodków.
Jesteś w tym dobry?
Jak bardzo go potrzebujesz?
Musisz sam zdecydować.
Dobra. Jeśli to wszystko prawda,
jeśli telewizory gadają,
jeśli ona widzi przyszłość w fusach, a młoty krwawią,
jeśli istnieje świat ukryty poza naszym światem...
Pieprzyć to. Dobra.
- Dobra? - Tak.
Świetnie.
Twój ruch.
Moja ukochana zrobiła słodką kawę
Nie dodając ani ziarnka cukru
Zamieszała ją swoją łyżeczką
I już
Teraz moja kawa jest gorzka
Tajemnica łyżeczki
Zapomniana
Gdy mój głos wyśpiewuje
Tę smutną pieśń
Pamiętam o dawnej miłości
Pijąc gorzką kawę
Czyli o świcie rozwalę ci łeb.
A ty grzecznie przede mną uklękniesz.
Dobra?
Szkoda.
Byłeś moim jedynym czarnym kolegą.